Պարույր Սևակ Պահ կասկածի

Թե իսկապես հավատացած ես լինեի, Որ իմ երգը ձեզ կարող է օգուտ բերել, Ձեզ երգերով բանակի՜ պես կզինեի։ Բայց ի՞նչ օգուտ՝ նստել ինչ-որ երգեր գրել։ Ի՜նչ է երգը. ցաված հոգու մխիթարանք... Տեղ էլ հասնի՝ չկատարվող ապսպըրանք... Վալերյանի երկու կաթիլ պղտոր հեղուկ... Թե խայթում է՝ իր իսկ խայթից սատկող մեղու... Իսկ թե երգը մինչև անգամ զենք է դառնում, Ո՞ւր է ձեռքը, որ ինքնակամ զենք է բռնում...