Պարույր Սևակ Մոսկովցին

-«Սովորական բան է, մանրուք է սա»,- արագ Պիտի ասի իսկույն Նա, ով գեթ մի օրով այս քաղաքն է մտել։ Այո՛, մանրուք է սա, Սովորակա՜ն այնքան և հասարա՛կ, Որ կարող ես անգամ չնկատել։ Այսպես՝ շտապում ես և կամ ման ես գալիս (Անկարևոր է սա, երկրորդական)։ Եվ դու թուխ ես, ինչպես մի հնդկական Վալի, Եվ աչքերդ շեղ են՝ կիրգիզական։ Եվ աչքերդ սև են — սև խաղողի հատիկ, Բերանդ է ընդգծված՝ ինչպես արաբ, Քիթըդ ուղիղ, ասես ֆրագմենտ է անտիկ, Եվ դու ման ես գալիս քո ժամերին պարապ։ Հանկարծ դեմից, կողքից, Միշտ «ներեցեք» խոսքով, Մեկը դիմում է քեզ և դու կանգ ես առնում։ Նա շեկ մազեր ունի, ասես զօծված ոսկով, Աչքեր՝ կապո՜ւյտ-կապո՜ւյտ, Բիլ երկինքն է կարծես այնտեղ անդրադառնում։ -«Խնդրեմ ասեք, ընկեր, Ո՞նց կարող եմ ընկնել»… Եվ նա տալիս է քեզ մի փողոցի անուն, Ասենք Նիկիտսկու և կամ Կոլորովի։ Եվ հարցնողի մտքով գեթ մի վայրկյան Չի էլ անցնում անգամ, Որ դու մոսկովցի չես։ Բոլորովի՜ն։ Ռուս է ոտից-գլուխ, Գուցե և մոսկովցի, Ռուս է Ռյազանից, Դոնից կամ Վոլգայից, Եվ կանգնեցնում է նա, հարցնում է — հասկացի՜ր — Մոլդավացուց, օսից, չուկոտացուց, հայից։ Եվ չի անցնում մտքով Ոչ մի վայրկյան անգամ, Որ ում դիմել է նա Թե նման չէ ռուսի, ուրեմն մոսկովցի չէ։ Սա մանրուք է, անշուշտ, սովորակա՜ն այնքան, Որ պոետի մտքով չի էլ անցնի անգամ Նստել ու երգ գրել… Երգ չի սա է՛լ, օ չէ՜։ Սա հենց այն է, ինչով Մոսկվան Մոսկվա մնում, Ինչով նա հաղթում է և ինչով նա հիմա Ազնիվ մարդկանց սրտում, երկրագնդում համայն Այն անխորտակ, անտակ, խոր հավատն է ծնել, Որ գալիք է Մոսկվան ողջ աշխարհի համար Եվ իսկական բոլոր ազնիվ մարդիկ այնտեղ՝ Վաղվա մոսկովցիներ…