Պարույր Սևակ Մեզ ստիպում են, որ խռով մնանք

Մեզ ստիպում են, որ խռով մնանք. -Չպետք է մեկտեղ խաղալ ու խոսել։ Ա՜խ այդ մեծերը… Կռվել են նրանք Եվ իրար ծանր խոսքեր են ասել։ Չեն խոսում նրանք հենց երեկվանից, Մեզ էլ են սաստում.- Չպե՛տք է խոսել։ Ա՜խ, ես ի՞նչ ասեմ քո պառավ նանին, Ա՜խ, ես ի՞նչ ասեմ հորթուկին ձեր սև։ Ամուր չի կապում հորթուկին նանը, Ու պառավն ինքը քնում է շոգին։ Եվ անմիտ հորթը՝ այդ անպիտանը, Գալիս է մտնում մեր ջրած այգին, Ուտում է նա մեր անմոռուկները, Վարունգի մատղաշ տնկերն է ոտնում. -Դառնանա՜ն պիտի մեր վարունգները,- Խեթում է հայրըս ու տեղ չի գտնում։ Ես չեմ հասկանում հորս մտքերը Եվ այս մեծերին չեմ սիրում էլ ես. Լավ չէ՞՝ դառնանան մեր վարունգները, Քան թե ես ու դու դառնանանք այսպես…