Պարույր Սևակ Խաղա՜ղ-խաղա՜ղ իրիկունն էր ողջը պատում

Խաղա՜ղ-խաղա՜ղ իրիկունն էր ողջը պատում, Դրսում մութն էր իջնում խաղաղ։ Սիրում էի ձեր տան բակում խաղալ «տուն-տուն», Միայն քեզ հե՜տ, քեզ հե՜տ խաղալ։ Աստղերն էին ելնում մեկ-մեկ, լուսինն արծաթ Լեռան ժայռոտ պռունգին էր հոգնած նստում։ Մութը՝ լուսնից հալածվելով՝ իջնում էր ցած, Բայց զո՛ւր էին, իզո՜ւր էին կանչում մեզ տուն։ Վառվում էին ճրագները մեկ-մեկ գյուղում, Շներն էին մեկ-մեկ տալիս լուսնահաչի։ Ես չեմ հիշում՝ ինչպե՞ս էինք մթնում խաղում, Բայց զո՛ւր էին, իզո՜ւր էին կանչում հացի։ Ինձ մի մթին իրիկուն է կարծես պատում. Մոռացել եմ, ես չեմ հիշում շատ բան հիմա, Բայց հիշում եմ՝ սիրում էի խաղալ «տուն-տուն», Միայն քեզ հետ՝ ձեր տան բակում, մեր տան դիմաց։