Պարույր Սևակ Հուսահատության պահեր

Հուսահատության պահե՞ր։ Ինչպե՜ս չէ. Լինում են, լինո՜ւմ, Նույնիսկ ավելի՛, քան հարկավոր է։ Հուսահատվում եմ ինքըս ինձանից. -Երբ շատ լավ գիտեմ, Որ պետք է ասել «այո», Մինչդեռ ես «ոչ» եմ բղավում… -Երբ ես՝ խելահաս ու հասուն արդեն, Երեխայի պես այն եմ դուրս տալիս, Ինչ տան գաղտնիք է. Փոքըր տան թե մեծ,- Մի՞թե նույնը չէ… -Երբ իմ սիրածից չհիասթափված, Ավելին՝ նրան դարձյա՛լ սիրելով՝ Հափըշտակվում եմ նորահայտ մեկով… -Երբ ես հենց այսպե՛ս անկեղծանում եմ՝ Ի՛նքս էլ, ա՜խ, ի՛նքս էլ լավ հասկանալով, Որ արդեն այսչափ անկեղծանալուց Մինչև երջանիկ հիմարությունը Կես քայլ է միայն… -Հուսահատվում եմ նաև ա՜յն բանից, Թե որքա՞ն պիտի դեռ հուսահատվեմ Ինքըս ինձանից…