Հովհաննես Թումանյան Հին աշխարհքը ամեն օր

Գիտեմ՝ ինչ են ծով աստղերը՝ գալիքների ծով պաշար,
Տիեզերքի տիրակալն է հերթի դրել շարեշար,
Որ երբ հսկա արևն հանգչի, մի աստղ դնե նրա տեղ,
Որ կյանքն հավերժ ու դու հավերժ հրաշք մնաս, ո՜վ աշխարհ։

Անգիր, և՛ անհայտ, և՛ անհիշատակ՝
Ամայի դաշտում մի գերեզման կա. —
Ո՞վ է հող դառնում այդ լուռ քարի տակ,
Ո՞վ է լաց եղել այդ քարի վրա;

Առավոտ պահին
Դալար դաշտերում
Իմ մանկան հետ
Պտույտ եմ անում։

Գիտե՛մ, երկիրը շա՜տ դարեր հետո
Եվ պիտի սառի, ճողք-ճեղք պատառվի.
Եվ այն սառցի տակ, մութ վիհերի մեջ
Մարդկությունը ողջ՝ մեռնի ու թաղվի —