Հովհաննես Թումանյան Արյունալի աղետներով, աղմուկներով ահարկու…

Կ'երթամ աղբյո՜ւրը լույսին…
Ուղին երկա՛ր է. սալարկված է ուղին
Կայծքարերով, ցանկված՝ մուրտի փուշերով.
Ուղին շեղ է ճառագայթի մ'հանգունակ։

Աղոթքի պես է հոսում արյունս իմ երակներում,
Ոսկի խունկի պես վառվում է ոսկի սրտիս բուրվառում,
Խունկիս բուրմունքը աչքերիս լույսն է, որ թռչում է քեզ,
Ով սիրո աստված, քո ետևից է կյանքս թափառում։

Փոթորիկն անցավ. տեսնում եմ ահա
Պայծառ արևի ծագումն հրաշափառ.
Ավետյաց հրեշտակն իջավ մեզ վրա,
Եվ նոր առավոտ բաց է մեզ համար։

Անկանիմ առաջի քո եւ խնդրեմ զթողութիւն յանցանաց իմոց.
Մի անտես առներ, Հայր, զաղաչանս իմ։
Աղաղակեմ որպէս մաքսաւորն
Եւ հեղում զարտասուս իմ առաջի քո, որպէս պոռնիկն.