Հովհաննես Թումանյան Առատ կլինի կինը արդ

Պիտի մեկնիս։ Սև պարեգո՛տդ ես հագած.
Ներքև քու այդ բաղեղնազարդ փեղույրին
Դուն կը թըվիս զոհ մը ինծի՝ բարձրացած
Մարմարակերտ բագինին։

Գարնան բույրերեն արբշիռ ինկար դուն
Աչքիս մեջ՝ որ քեզ ծով մ'եղավ անհուն։
Ափունքի մ'հույսով ի զուր լըլկեցիր
Թևերդ այդ մըռայլ ալիքներուն վրա՝

«Ըսե՜, ծիծեռնա՛կ,
Ճանճ մը կըտուրիդ կ'երթաս ծաղկավետ ո՞ր այգեստաններ.
Ո՞ր աշտարակն է՝ որ գաղջ արևու մեջ է ընկըղմեր.
Ըսե՛, ծիծեռնա՛կ»։

Դագաղն արդեն փակվեցավ. վըրան վարդեր Շիրազի,
Սուր մը հըսկա, դեռ ջերմիկ, ուրկե արյո՜ւն կը հոսի։
Կափարչին տակ կը նիրհե, անմահությամբ սըրարբած։
Շանթն Աստուծո՝ խորտակված։