Բանաստեղծություններ հացի մասին

Է՜յ աղորիք, դարձի՛ր, դարձիր,
Նըստած կանանչ խորը ձորին.
Աղաղակե՛ երգըդ խորին
Դեպի լուսնակն արծաթածիր։

Տընակին մեջ մըթըշաղ, կըտուրին տակ հայրական.
Ամբարնե՜րն են, շար ի շար, նոր բերքերով ծոցվորած։
Իրենց լայնշի արգանդեն՝ թանձր բույրերը կու գան
Աշուններուն պըտղալից և արտերուն մանգաղված։

Իրիկվան մեջ հովերն հևուն
Երբ դուրս կ'ելլեն քարայրներեն՝
Մեկ ծայրեն մյուսը կալերուն
Ա՛լ կամնըված հունձքը կ'երնեն՝

Ափ մը ցորյան ափերուդ մեջ
Թող լեցնեմ, կտրիճ Որդիս,
Կտրիճ Որդիս, գոտի՛ն մեջքիս.
Թող մաճակալ բազուկներեդ

Քեզ կը բերեմ, Մա՛յր, հունձքերուս նախընծան։
Զոհագործե՛ սեղանիդ վրա՝ ուր, դարե՜ր,
Փեթակներուս մեղրամոմերը դեղձան
Լույս ու արցունք են հոսեր։

Կալերու մեջ ես կը նըստիմ իմ երազուն
Հովանիին տակ էշիս՝
Որ քովս սա կոճղին կապած՝ կը շըփե
Աղու ծընոտը ուսիս։

Կը սոթտըվին թեզանիքներ, գերանդիներ թող հեսանվին.
Այսօր երկու հազար մըշակ կը հնձեն ցորե՛նը և գարին։
Քա՜ղցր է թեղվիլ հասկերուն մեջ՝ որոնց քիստերը խարշափուն
Կը խառնըվին բաց կուրծքերու անտառացած թուխ մազերուն։

Արտըս ոսկո՜ւն է…
Նըման բոցերու
Ցորենն է բըռնկեր՝
Առանց այրելու։

Հովե՜ր կ'ացնին.
Ա՛յնքան կ'հորդի, կը կատղի դաշտը հուռթի՝
Որ պիտի հոն արածող ուլը խեղդի։
Գոգին մեջեն ալետատան հովիտին

Թե ջըլապինդ մըշակն ի՛նչպես կը փարի
Իր կոր մաճին, կը պատռե լանջն հողերուն։
Եվ սահանքին տակ արփական շողերուն
Ի՛նչպես կ'ըլլան լերկ ակոսները՝ բերրի։

Ես իմ անուշ Հայաստանի արևահամ բառն եմ սիրում,
Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման,
Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում։

Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են,
Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են,
Չգիտեմ՝ ինչու՞ է այսպես։
Հայաստան ասելիս շրթունքս ճաքում է,