Պարույր Սևակ Սպիները

Վերքերն արդեն սպիացել Ու նշան են միայն դարձել Անցյալ փառքի ու խոյանքի — Ա՛յն ամենի, ինչ անցել է, Ինչ ապրել ու զգացել են Մեր մարմինը ու մեր հոգին։ Վերքերն արդեն սպիացել, Ու կսկիծն է նրանց անցել, Բայց և այնպես բավական է Օրվա թերթը նորից բացել, Տեսնել՝ այնտեղ ինչ են գրում Ատլանտյանի այն ափերից. Բավական է, որ արկերից, Ամենակուլ կրակներից, Պատերազմից, մահից խոսեն. Բավական է ստվեր մի սև Մոտենա մեր մաքուր խղճին, Բավական է մի ցուրտ փչի,- Սկսվում է սպին նվալ, Եվ այն կսկիծն է արթնանում, Որ ստիպում էր մորը լալ, Գրոհի էր որդուն տանում։ Այն կսկիծը, որ հինգ տարի Ամեն տան մեջ իմ աշխարհի Աներևույթ հյուր էր դարձել… Այդ կսկիծն է վաղուց անցել՝ Մեր վերքերն են սպիացել, Բայց դարձել են ո՛չ թե միայն Նրան, որ մեր դեմքի վրա Անցյալ փառքի ցոլքն է փռում։ Ում որ պետք է՝ թող իմանա՛, Որ վերքերն այդ սպիացել։ Փակվել են, բայց… իբրև բռո՜ւնցք։