Պարույր Սևակ Խոստովանություն

Նորի՛ց մեջըս խոսեց ֆրանսիացին... Եվ ակամա, նորի՜ց, ես չանսացի Իմ պապերի ձայնին՝ խոհեմությա՛ն, Հա՛յր Սուրբ Խոհեմության, Որին պիտի Հիմա խոստովանեմ իմ մեղքերը։ Հա՛յր Սուրբ, ես կուզեի կյանքի՜ս գնով Ջնջել «զգույշ» բառը։ Մեծ մե՞ղք է սա։ Հա՛յր Սուրբ, ես կուզեի դարձնել կանոն Անկանոնությունը։ Մեծ մե՞ղք է սա։ Կարելի չէ՞, Հա՛յր Սուրբ, որ ոտքերը, Գեթ ոտքե՛րը լինեն ինքնագլուխ, Գեթ ոտքե՛րը, Հա՛յր Սուրբ, ո՛չ գլուխը... Թե՞ մեծ մեղք է դա էլ։ Եվ մահի չափ հոգնած մի կա՜րճ պահի Կարելի չէ՞ արդյոք «մարդ եմ» բառին Չհագցընել ո՛չ մի նեղ ածական... Թե՞ մեծ մեղք է դա էլ։ Հա՛յր Սուրբ, եթե մարդը հավատացյալըդ չէ, Որտե՞ղ պիտի նա իր մեղքը խոստովանի։ Խո՛ս-տո՛-վա՛-նո՛ւ-թյա՜ն եմ կարոտ, Հա՛յր Սուրբ՝ Չներվելո՛ւ գնով Եվ բանադրվելո՜ւ։ Որտե՞ղ խոստովանեմ, Եվ ո՞ւմ խոստովանեմ, Հա՛յր Սուրբ Խոհեմություն... ...Ո՛չ սուրբ և ո՛չ էլ հայր...