Պարույր Սևակ «Դուք հիշո՞ւմ եք»

Հրամանները միշտ իջնում են վերևից,
Պատ ու կտուր միշտ քանդում են վերևից,
Թե որ կուզես տունըդ պահել մաս — մաքուր,
Սանդուխքները լվանում են վերևից։

Մարդու տենչանքն է՝ հավիտյան ապրել
Եվ լինել աստված տիեզերաշեն,
Ամենակարող, ամենահզոր
Եվ ամենագետ։

Աղքատությունս…
Թող աստված փրկի,
Գնացել ընկել
Անապատ ու շամբ,

Հիշողությունս…
Նման չէ կնոջ,
Հակառակն է ճիշտ,
Քանի ջահել էր,