Անցնել բովանդակությանը

Մեծարենցի բանաստեղծություններ մանկության մասին

Մեծարենցի քնարերգությունը բնության ու սիրո լուսավոր, ջինջ երգ է՝ գրված արևմտահայերենի մեղեդային շնչով։ Նրա տաղերում գյուղական բնաշխարհի պատկերները միահյուսվում են քնքուշ երազանքի ու մարդկային ջերմության կարոտի հետ. «մանկություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 2 բանաստեղծություն։

Գործերը թվագրվում են 1904 թվականով։

Հարակից թեմաներից են՝ լույս, արև, գեղեցկություն և մահ։

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց

Բյուրեղի դյութանք

Մանուկ մըն է, որ կայներ դեմն հըրածամ արեւին,
Կ՚օծե հոգին իր շուշան լուսացնցուղ երազով,
Ու կը ծըծե հոտեւան խտղանքն ու դողն այգուն զով,
Մինչ մեղեսիկ աչուկներն Եսին ցոլքով կը վառվին։
լույսմանկություն +2
Միսաք Մեծարենց Բյուրեղի դյութանք Միսաք Մեծարենց լույսմանկություն +2