Դավթյանի բանաստեղծություններ կինի մասին

Դավթյանի քնարերգության առանցքում կորուսյալ հայրենիքի կարոտն է, պատմական հիշողությունը և հայոց ճակատագրի մասին խորհրդածությունը՝ ասված դասական, երգեցիկ ու զուսպ տողով։ «կին» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 2 բանաստեղծություն։

Գործերը թվագրվում են 1963 թվականով։

Հարակից թեմաներից են՝ սեր և կիրք։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Վահագն Դավթյան Վահագն Դավթյան 1963

«Սրտիս զարկերը և ժպիտը քո…»

Գլուխդ կրծքիս՝ շնչում ես դու մեղմ,
Ու ես չգիտեմ,
Ննջու՞մ ես արդեն,
Թե խոնջ քնքշությամբ կոպերդ փակած,
սերկին +1
Վահագն Դավթյան «Սրտիս զարկերը և ժպիտը քո…» Վահագն Դավթյան · 1963 սերկին +1 →
Վահագն Դավթյան Վահագն Դավթյան

Հիմն կնոջ

Լուսաբացին, երբ քնատ քո ձևերն են նվաղում,
Մարմինդ ի վար տաք հողի շնչառությունն է խաղում։
Ու երբ ելնում ես զարթնած, նետում քողը քո հագի,
Քեզ հետ զարթնում է ասես քնած շունչը կրակի։
սերկին +1
Վահագն Դավթյան Հիմն կնոջ Վահագն Դավթյան սերկին +1 →