Ռուբեն Սևակի սոնետներ

Արևմտահայ քնարերգու Ռուբեն Սևակի պոեզիայում սիրո նուրբ ապրումները միահյուսվում են ազգային ողբերգության ցավին և մարդկային տառապանքի հանդեպ բժշկի կարեկցանքին։Կայքում զետեղված է հեղինակի 4 սոնետ։

Նրա ստեղծագործության առանցքային թեմաներն են՝ վիշտ, սեր, գիշեր, մենություն, աղոթք և մարդկություն։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–4 4-ից

Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Սոնետ

Մահազգացում

Այսպե՜ս, այսպե՜ս… Անուշ, անուշ սիրական
Մոտեցուր մանըր մատներըդ մանկական
Տաք կոպերո՜ւս, տաք կոպերո՜ւս դժոխքին,
Զգո՜ւյշ, զգո՜ւյշ, ա՜խ չըլլա որ բորբոքին։
մահսեր +1
Ռուբեն Սևակ Մահազգացում Ռուբեն Սևակ մահսեր +1 →
Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Սոնետ

Գիշերին մեջ

Կլայննա երկինքը անծա՜յր ու ջի՜նջ,
Գյուղին վրա քիչ քիչ մութը կըկոխե,
Ամեն բան իրեն գույնը կըփոխե,
Հանդա՜րտ ամեն կողմ, մո՜ւթ է ամեն ինչ։
գիշերվիշտ +1
Ռուբեն Սևակ Գիշերին մեջ Ռուբեն Սևակ գիշերվիշտ +1 →
Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Սոնետ

Հայրը

Աստանդական մալեհեր, ցուրտ գիշերով, բուք բորան,
Մթին փողոց մը, քարի նստարանի մը վըրան,
Իրեն խարխուլ կողին վրա ընկողմանած էր արթուն,
Երբ ապաստան փնտռեց հոն նիհար տըղա մը անտուն։
աղոթքմարդկություն +1
Ռուբեն Սևակ Հայրը Ռուբեն Սևակ աղոթքմարդկություն +1 →
Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Սոնետ

Սիրոյ շողքերը

Երգը յուշքին
Սըրտիս խորէն
Կուլայ ուժգին
Վհատօրէն։
սերվիշտ
Ռուբեն Սևակ Սիրոյ շողքերը Ռուբեն Սևակ սերվիշտ →