Ռափայել Պատկանյան - Գրչակներին

Գրչակներ, հե՞ր եք այդպես այլայլած, Հե՞ր եք ծունկ կոծում, հե՞ր եք սուգ մըտած, Հե՞ր հուսահատված՝ մազերդ եք փետում, Մե՛կ գիժ-գիժ ուրախ, մե՛կ խիստ եք տըրտում. Մե՛րթ ինչպես լալկան կին՝ հառաչում եք, Մե՛րթ խոցված ցուլի պես բառաչում եք, Աչքերեդ իսպառ փախել է քունը, Ու կորցրել եք ձեր անդորրությունը, Պատճառը ի՞նչ է ձեր այդ վըրդովմանց… Ճանաչեցի քեզ «հայկական նախանձ»։

***

Լըրագրիդ անուն տո՛ւր «դար», «ժամ» կամ «օր», Ածական էլ դիր վրան՝ հին կամ նոր, Գըրե՛ դու թեկուզ կըրքով կամ հանդարտ,— Հայի համար նա կլինի միշտ նոր դարդ։

***

Պատանի գոլով՝ էիր սուտ իշխան, Չափահաս՝ եղար սուտ լըրագրապետ. Բայց երբ սպիտակի մորուսըդ երկայն, Անշուշտ կըլինիս դու սուտ վարդապետ։