Պատկանյանի բանաստեղծություններ կարոտի մասին

Պատկանյանի բանաստեղծությունը կոչ է և գանգատ միաժամանակ՝ ուղղված ոչ թե երկնքին, այլ հենց հային։ Նրա լավագույն էջերում հայրենիքը խոսում է որպես կենդանի դեմք՝ Արաքսը արցունք է թափում, մշեցին հեկեկում է, տաճկահայի հառաչանքը… «կարոտ» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 2 բանաստեղծություն։

Կարոտի, պանդխտության ու հայրենի հողի կարոտի մասին պոեզիա։

Գործերը թվագրվում են 1862 թվականով։

Հարակից թեմաներից են՝ պանդխտություն և հայրենիք։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Ռափայել Պատկանյան Ռափայել Պատկանյան 1862

Իմ սոխակին

Սոխակ, ինչո՞ւ դադրեցար քու անուշ երգն երգելից,
Որ քամում էր արտասունք շատ իմ էրված աչերից.
Մի՞տքդ է երբ ծագում էր արշալույսը գարնային,
Քանի՞ դու միտըս բերիր իմ առարկան ցանկալին…
պանդխտությունկարոտ +1
Ռափայել Պատկանյան Իմ սոխակին Ռափայել Պատկանյան · 1862 պանդխտությունկարոտ +1 →
Ռափայել Պատկանյան Ռափայել Պատկանյան 1862

Օտար օրիորդ և հայ պատանի

Օտարուհին ինձ ասաց. «Հե՞ր ես լալիս, արցունքը
Հեղեղի պես ինչո՞ւ են ոռոգում քու աչքունքը,
Քու տըրտմության ճար ունիմ, կըփարատեմ քու դարդը,
Թըշիս վըրա չե՞ս տեսնում փայլած շուշանն ու վարդը»։
հայրենիքպանդխտություն +1
Ռափայել Պատկանյան Օտար օրիորդ և հայ պատանի Ռափայել Պատկանյան · 1862 հայրենիքպանդխտություն +1 →