Անցնել բովանդակությանը

Թումանյանի բանաստեղծություններ օտարության մասին

Ամենայն հայոց բանաստեղծ Թումանյանը գրել է լոռվա բնության շնչով ու ժողովրդի կենդանի լեզվով՝ պարզ, անմիջական և միաժամանակ խորապես համամարդկային։ «օտարություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 14 բանաստեղծություն։

Գործերն ընդգրկում են 1890–1920 թվականների ստեղծագործություններ։

Հարակից թեմաներից են՝ կարոտ, ծաղիկ, գիշեր, սեր, գարուն և տխուր։

Ցուցադրվում է 1–12 14-ից

Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1916

Գերության մեջ

Բաբելոնի գետեզերքին նըստել էին նրանք գերի,
Հիշում էին իրենց Սիոնն, Երուսաղեմն ու լալիս,
Կախել էին տավիղները վեր՝ ճյուղերին ծառերի,
Հիշում էին անցած փառքերն, անցած երգերն ու լալիս։
օտարությունտխուր +2
Հովհաննես Թումանյան Գերության մեջ Հովհաննես Թումանյան · 1916 օտարությունտխուր +2