Անցնել բովանդակությանը

Թումանյանի բանաստեղծություններ մենության մասին

Ամենայն հայոց բանաստեղծ Թումանյանը գրել է լոռվա բնության շնչով ու ժողովրդի կենդանի լեզվով՝ պարզ, անմիջական և միաժամանակ խորապես համամարդկային։ «մենություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 12 բանաստեղծություն։

Գործերն ընդգրկում են 1890–1918 թվականների ստեղծագործություններ։

Հարակից թեմաներից են՝ գիշեր, կյանք, երազ, բնություն, գարուն և կարոտ։

Ցուցադրվում է 1–12 12-ից

Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1918

Պատրանք

Վեր է կացել էն սարում
Մեր Չալակը իր թևից.
Գընում է մութ անտառում,
Քաջ ախպերըս ետևից։
գիշերմենություն +1
Հովհաննես Թումանյան Պատրանք Հովհաննես Թումանյան · 1918 գիշերմենություն +1