Ռուբեն Սևակի պոեմներ

Արևմտահայ քնարերգու Ռուբեն Սևակի պոեզիայում սիրո նուրբ ապրումները միահյուսվում են ազգային ողբերգության ցավին և մարդկային տառապանքի հանդեպ բժշկի կարեկցանքին։Կայքում զետեղված է հեղինակի 2 պոեմ։

Նրա ստեղծագործության առանցքային թեմաներն են՝ մահ, հայրենիք, վիշտ, պայքար, մարդկություն և կյանք։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Պոեմ

Մարդերգություն

Անցյալ տարի էր։ Հոգնած ապաքեն
Շատ քաղաքակիրթ այս Արևմուտքեն՝
Ուր խիղճը բառ մ՚է, մարդը՝ մեքենա,
Աշխարհ գործարան մ՚անխոնջ, անխընա,
մարդկությունկյանք +2
Ռուբեն Սևակ Մարդերգություն Ռուբեն Սևակ մարդկությունկյանք +2 →
Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Պոեմ

Ջարդի խենթը

— Է՜հ, հա՜, հա՜, հա՜, հա՜.
Հօրս դիակն ուսիս, կքալեմ ահա՜
Ջարդուածներու դաշտին վըրայ լուռ…
Զառա՜մ Քահանայ, դիակըդ տըխուր
հայրենիքվիշտ +2
Ռուբեն Սևակ Ջարդի խենթը Ռուբեն Սևակ հայրենիքվիշտ +2 →