Գարուն

Ի՞նչ քաղցր են երգում աստղերը համակ.
Թե՞ հովն է հեռուն ձգում իր ջութակ.
Աղբյո՞ւրն է մնչում արծաթ սառցի տակ.—
Ո՛չ, սի՛րտս է գարնան երգում ինքն իրան։

Ինչքան ծիլ ծաղիկնե՜ր ծնվեցին այս գիշեր,
Ինչքան վառ ծաղիկնե՜ր զարթնեցին այս գիշեր,
Ինչքան թարմ դռնակնե՜ր բացվեցին այս գիշեր,
Դուրս ելան շուշաննե՜ր, անուշնե՜ր, մեղույշնե՜ր,

Դու լա՛վն արա. վերջը էլի՛ լավությունից լավ բան չկա.
Դու լա՛վն արա. որ չմնա՝ լավությունը պիտի մնա.
Դու մոտիկ տուր ամպ-երկնքին՝ ո՞նց է ուտում ինքը իրան,—
Բայց և նայիր ո՞նց է պայծառ՝ երբ ցողել է երկնի վրան։

Մի՛ լար, մի՛ թացիր աչքերդ, աչքիդ լույսն ափսո՜ս է, կանցնի՜.
Մի՛ տխրիր, նոր գարուն հասակդ մի օր է վառ մայիս՝ կանցնի՜,
Ջա՜ն, ի՞նչ ես էդ դարդին գերվել, գիշե՜ր է, վերջ կտա՝ կանցնի՜.
Աշխարհն էլ հեքիաթ է էսպես, մի՛ շտապիր, կհատնի՝ կանցնի…