Արևմտյան Հայաստան
Արևմտյան Հայաստանի (Տաճկահայաստանի), կորսված պատմական հայրենիքի, հիշողության, կարոտի և վերադարձի հույսի մասին պոեզիա:
«Երբ «տասնըհինգ» են ասում…»
Երբ «տասնըհինգ» են ասում,
Ես «թվական» եմ հիշում,
Երբ «լեռնային» են ասում,
Ես Ղարաբաղ եմ հիշում,
Ես «թվական» եմ հիշում,
Երբ «լեռնային» են ասում,
Ես Ղարաբաղ եմ հիշում,
Հայոց ցեղասպանությունԱրցախ +2
Մեր սերը
Հայաստա՛ն աշխարհ,
Դու մե՛րը եղար ու մերը չեղա՜ր,
Դրա համար էլ մենք քեզ սիրեցինք սիրահարի՝ պես…
Դու մե՛րը եղար,
Դու մե՛րը եղար ու մերը չեղա՜ր,
Դրա համար էլ մենք քեզ սիրեցինք սիրահարի՝ պես…
Դու մե՛րը եղար,
Արևմտյան ՀայաստանՀայաստան
Տաղ անձնական
Թողած Կարսում, գետի ափին, տունս՝ շինված անտաշ քարով,
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով —
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով։
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով —
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով։
պանդխտությունԱրևմտյան Հայաստան +1
Աղթամարի կղզում
Սըրտիս խորքերեն,
Հովեն թե ծովեն
Մի ձեն եմ լըսում.—
Ո՛նց է մի աղջիկ
Հովեն թե ծովեն
Մի ձեն եմ լըսում.—
Ո՛նց է մի աղջիկ
Աղթամարմահ +3
Տարոնի առավոտը
Կարմիր արևն առավոտյան
Պայծառ ցոլաց դեպի Մուշ,
Ծավալվեցավ ծովի նման
Մշու դաշտը քաղցրահուշ։
Պայծառ ցոլաց դեպի Մուշ,
Ծավալվեցավ ծովի նման
Մշու դաշտը քաղցրահուշ։
Տարոնհայրենիք +3
Տարոնի գարունը
Գարունն եկավ և թևերը
Հովիտներում տարածեց,
Հայաստանի խիստ ձմեռը
Լերանց ծայրերն հալածեց։
Հովիտներում տարածեց,
Հայաստանի խիստ ձմեռը
Լերանց ծայրերն հալածեց։
Արևմտյան ՀայաստանՏարոն +2
Էրեբունի
Իմ հուշերի մի աչքի մեջ Տրդատակերտ չքնաղ Անին,
Էրեբունի բլրին կանգնած ես նայում եմ Երևանին,
Մի աչքովս հետ եմ նայում, մի աչքովս նայում առաջ.
Կշռում եմ նորն ու հինը զույգ աչքերով, կշեռք դառած,
Էրեբունի բլրին կանգնած ես նայում եմ Երևանին,
Մի աչքովս հետ եմ նայում, մի աչքովս նայում առաջ.
Կշռում եմ նորն ու հինը զույգ աչքերով, կշեռք դառած,
Երևանհայրենիք +2
Գեղոն վանայ տառեխին Եւ կախեթի Գինիին
Դրախտը անշուշտ, հաստատուած էր հոդ,
Բարեբե՜ր երկիր, դժբա՜խտ հայրենիք…
Հունձքդ ատոք էր, մարգդ՝ քաղցրահոտ
Եվ վրադ ապրող մարդոց երջանիկ՝
Բարեբե՜ր երկիր, դժբա՜խտ հայրենիք…
Հունձքդ ատոք էր, մարգդ՝ քաղցրահոտ
Եվ վրադ ապրող մարդոց երջանիկ՝
ՎանՇիրակ +5
Բինգյոլ
Երբ բաց եղան գարնան կանաչ դռները,
Քնար դառան աղբյուրները Բինգյոլի.
Շարվեշարան անցան զուգված ուղտերը,
Յարս էլ գնաց յայլաները Բինգյոլի։
Քնար դառան աղբյուրները Բինգյոլի.
Շարվեշարան անցան զուգված ուղտերը,
Յարս էլ գնաց յայլաները Բինգյոլի։
Արևմտյան Հայաստանկարոտ +3
Բինգյոլ
Շընկշընկալով հովն է փչում
Զով Բինգյոլի լանջերից.
Գոչգոչալով ուղխն է վազում
Խոր Բինգյոլի ձորերից։
Զով Բինգյոլի լանջերից.
Գոչգոչալով ուղխն է վազում
Խոր Բինգյոլի ձորերից։
Արևմտյան Հայաստանբնություն +1
«Ա՜խ, ինչքա՜ն, ինչքա՜ն կուզեի լինել…»
Ա՜խ, ինչքա՜ն, ինչքա՜ն կուզեի լինել
Զինվոր հասարակ.
Հայության բոլոր ոսոխների դեմ կռվեի անդուլ
Անիի հզոր պարիսպների տակ։
Զինվոր հասարակ.
Հայության բոլոր ոսոխների դեմ կռվեի անդուլ
Անիի հզոր պարիսպների տակ։
Արևմտյան ՀայաստանԱնի +3
Անի
Այստեղ երկնել են նախնիները իմ,
Դարձել է այստեղ նյութը գաղափար,
Հագել է այստեղ երազը մարմին,
Չքնաղ երազը, որ չունի կոպար։
Դարձել է այստեղ նյութը գաղափար,
Հագել է այստեղ երազը մարմին,
Չքնաղ երազը, որ չունի կոպար։
ԱնիԱրևմտյան Հայաստան +2
Հայրենի լեռներ
Լեռնե՜ր, լեռնե՜ր հայրենի, անմահական դըշխոներ՝
Որոնց արփին կը դնէ թագ եւ մըշուշն ալ պատմուճան.
Լեռներ, սառէ ծոցերով, գըլուխներով ձիւնահեր՝
Զոր կօծանէ լուսնկան։
Որոնց արփին կը դնէ թագ եւ մըշուշն ալ պատմուճան.
Լեռներ, սառէ ծոցերով, գըլուխներով ձիւնահեր՝
Զոր կօծանէ լուսնկան։
հայոց լեռներԱրևմտյան Հայաստան +1
Անլռելի զանգակատուն
Հազար ութ հարյուր վաթսունինն թվին
Հայոց այգիներն ի՞նչ պտուղ տվին,
Հայոց արտերում ի՞նչ բերք էր հասել,—
Դժվար է ասել։
Հայոց այգիներն ի՞նչ պտուղ տվին,
Հայոց արտերում ի՞նչ բերք էր հասել,—
Դժվար է ասել։
Կոմիտասհայրենիք +3