Ռուբեն Սևակի բանաստեղծություններ փիլիսոփայության մասին

Արևմտահայ քնարերգու Ռուբեն Սևակի պոեզիայում սիրո նուրբ ապրումները միահյուսվում են ազգային ողբերգության ցավին և մարդկային տառապանքի հանդեպ բժշկի կարեկցանքին։ «փիլիսոփայություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 2 բանաստեղծություն։

Դրանց թվում՝ 1 պոեմ։

Հարակից թեմաներից են՝ կյանք, մարդկություն, մահ և բնություն։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ

Երնե՜կ, ջո՜ւր

Ո՞վ պիտի երգե քու անփառունակ
Կյանքիդ միամիտ տաղը, մատա՜ղ ջուր,
Որ լո՜ւյծ դայլայլի մը պես շարունակ
Կը փրփրիս, կ՚երթաս դաշտերուն մեջ ուր՝
բնությունկյանք +1
Ռուբեն Սևակ Երնե՜կ, ջո՜ւր Ռուբեն Սևակ բնությունկյանք +1 →
Ռուբեն Սևակ Ռուբեն Սևակ Պոեմ

Մարդերգություն

Անցյալ տարի էր։ Հոգնած ապաքեն
Շատ քաղաքակիրթ այս Արևմուտքեն՝
Ուր խիղճը բառ մ՚է, մարդը՝ մեքենա,
Աշխարհ գործարան մ՚անխոնջ, անխընա,
մարդկությունկյանք +2
Ռուբեն Սևակ Մարդերգություն Ռուբեն Սևակ մարդկությունկյանք +2 →