Անցնել բովանդակությանը

Պատկանյանի բանաստեղծություններ բնության մասին

Պատկանյանի բանաստեղծությունը կոչ է և գանգատ միաժամանակ՝ ուղղված ոչ թե երկնքին, այլ հենց հային։ Նրա լավագույն էջերում հայրենիքը խոսում է որպես կենդանի դեմք՝ Արաքսը արցունք է թափում, մշեցին հեկեկում է, տաճկահայի հառաչանքը… «բնություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 2 բանաստեղծություն։

Բանաստեղծություններ, որոնք նվիրված են բնության գեղեցկությանը, բույսերին, կենդանիներին և բնական երևույթներին:

Գործերն ընդգրկում են 1866–1887 թվականների ստեղծագործություններ։

Հարակից թեմաներից են՝ գարուն, ազատություն, հայոց պատմություն և տխուր։

Ցուցադրվում է 1–2 2-ից

Ռափայել Պատկանյան Ռափայել Պատկանյան 1887

Ծաղկաձոր

Վշտալից սիրտս ոխ-քենով լըցված,
Նայում եմ քու վրա՝ տաճար ավերած,
Անցած գնացած դարերը շար-շար
Կենդանանում են մտքիս անդադար։
հայոց պատմությունբնություն +1
Ռափայել Պատկանյան Ծաղկաձոր Ռափայել Պատկանյան · 1887 հայոց պատմությունբնություն +1