Սևակի բանաստեղծություններ գյուղի մասին

Սևակի պոեզիան մտածող մարդու կրքոտ, խոստովանական խոսքն է սիրո, ազգային ճակատագրի ու մարդ մնալու մասին, որը համարձակորեն ջարդում էր իր ժամանակի կաղապարները։ «գյուղ» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 4 բանաստեղծություն։

Հարակից թեմաներից են՝ բնություն, մարդ և մայր։

▼
▼

Ցուցադրվում է 1–4 4-ից

Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ

Ինքն իրեն հետ

Քրտնքից խաշված իր հին գլխարկը թեքած աչքերին,
Ինքն իրեն հետ է առնում ու տալիս Մարտիրոս քեռին.
«Ախար, ա՛յ հոգիս, էս ո՞նց կլինի աշխարքի բանը»,—
Ու ջրաղացում տրված օրդերն է կոխում գրպանը։-
գյուղմարդ
Պարույր Սևակ Ինքն իրեն հետ Պարույր Սևակ գյուղմարդ →
Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ

Արտերն են ծփում

Առավոտն այնտեղ կանուխ է այնքան
Իր աչքը բանում
Եվ այնքա՜ն հանկարծ, որ միտք ես անում,
Բայց չես հասկանում։
բնությունգյուղ
Պարույր Սևակ Արտերն են ծփում Պարույր Սևակ բնությունգյուղ →
Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ

Բնանկար

Կինոկադր է կարծես. հրդեհվել է բարդին,
Արծաթին է տալիս շաղակրատող առուն,
Կալսիչն է կտկըտում, և մղեղը հարդի
Կանանց, աղջիկների թարթիչներին թառում։
բնությունգյուղ
Պարույր Սևակ Բնանկար Պարույր Սևակ բնությունգյուղ →
Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ

Մայր ու որդի

Նստած հովում ընկուզենու, հագին շորեր հնատարազ՝
Ճախարակ է մայրս մանում։ Իր իսկ ցողած լույս ափերով
Բամբասասեր առուն անվերջ քչփչում է, անցնում վռազ՝
Կասկածամիտ թփերի հետ բացատըրվել խուսափելով։
մայրգյուղ
Պարույր Սևակ Մայր ու որդի Պարույր Սևակ մայրգյուղ →